Τρίτη, 19 Σεπτεμβρίου 2017

Πώς φαντάζομαι την πόλη του αύριο


  • Στο πλαίσιο του τριετούς κύκλου διαλέξεων, αφιερωμένου στην αειφόρο ανάπτυξη, το Γαλλικό Ινστιτούτο Ελλάδος οργανώνει μία σειρά εκδηλώσεων σχετικά με τις προκλήσεις της έξυπνης πόλης. Ο σκοπός θα είναι  η προώθηση του γαλλοελληνικού διαλόγου και η κινητοποίηση των επιστημονικών κοινοτήτων, των οικονομικών και πολιτικών φορέων καθώς και της  κοινωνίας των πολιτών όσον αφορά το εν λόγω ζήτημα.
  •  Για αυτό τον λόγο,  οργανώνεται στο Γαλλικό Ινστιτούτο Ελλάδος
  •  -την 28η Σεπτεμβρίου 2017 την 8η συνάντηση του Κύκλου «Η νεολαία που καινοτομεί», με τίτλο «Πώς φαντάζομαι την πόλη του αύριο», στην οποία θα συναντηθούν ελληνικές και γαλλικές νεοφυείς επιχειρήσεις (http://www.ifa.gr/fr/livre-idees-savoirs-fr-fr-1/jeunesse-innovante-fr/7458-ville-de-demain-fr).
  •  -την 11η Οκτωβρίου 2017 μία διάλεξη του Carlos Moreno για το ευρύ κοινό, με τίτλο «Η μορφή μιας πόλης αλλάζει πιο γρήγορα..από την καρδιά ενός θνητού». Ο Carlos Morenoείναι γαλλοκολομβιανός επιστήμονας, είναι ερευνητής στο Εθνικό Κέντρο Επιστημονικής Έρευνας (CNRS) και καθηγητής στα πανεπιστήμια Paris-Sud και Evry-Val dEssonne, καθώς και παγκοσμίως γνωστός ειδικός στον τομέα των έξυπνων πόλεων.
  •  -την 10η Νοεμβρίου 2017 (όλη την ημέρα) ένα τεχνικό σεμινάριο, με τίτλο «Τα εργαστήρια της έξυπνης πόλης», απευθυνόμενο σε  ελληνικούς και γαλλικούς παράγοντες του εν λόγω τομέα (πανεπιστήμια, κέντρα έρευνας, πόλους ανταγωνιστικότητας, επιχειρήσεις,  ΜΚΟ, οργανισμούς τοπικής αυτοδιοίκησης…) στο πλαίσιο του 2ου γαλλοελληνικού Φόρουμ της καινοτομίας MAZINNOV.

Δευτέρα, 4 Σεπτεμβρίου 2017

Ήταν ο Ανδρέας ψεύτης;

                                      
 βαρυσήμαντο άρθρο του Πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα στην εφημερίδα «Documento»     

Αναρτήθηκε από τον πολιτικό μηχανικό   Θεόδωρο Κ Παπαϊωάννου* 
                                                                                                                                                                  
                                                                                                                                                          
Η γέννηση, η διαδρομή και η κατάληξη του ΠΑΣΟΚ, όπως και ο ρόλος του Ανδρέα Παπανδρέου στα χρόνια της μεταπολίτευσης προσφέρονται όχι μόνο για ιστορική έρευνα αλλά και για πολιτικά συμπεράσματα, απολύτως χρήσιμα και στη σημερινή συγκυρία. Η αντιπαράθεση και οι διαμάχες για το χθες του ΠΑΣΟΚ μοιάζουν πολύ με τις διαμάχες για το σήμερα της χώρας.
Το πώς ένα μικρό πολιτικό κόμμα με το «στίγμα» μάλιστα του εξτρεμιστή, του βομβιστή και του φίλου της «τρομοκρατίας» εκείνης της εποχής, σε ελάχιστα χρόνια μεταμορφώθηκε σε μεγάλο κόμμα εξουσίας, που έβαλε τη σφραγίδα του στη διαμόρφωση της μεταπολίτευσης, είναι ένα θέμα που έχει προκαλέσει και εξακολουθεί να προκαλεί μεγάλες συζητήσεις και αντιπαραθέσεις. Όπως και πώς το ΠΑΣΟΚ της νίκης και της αλλαγής, από τη γεμάτη αυτοπεποίθηση - ακόμα και έπαρση - καλημέρα στον ήλιο, έφτασε στη σημερινή καληνύχτα στον ριζοσπαστικό εαυτό του.
Βέβαια, από ιστορικής άποψης, τα γεγονότα είναι πολύ πρόσφατα για να μην επηρεάζεται – και σε πολλές περιπτώσεις να μην αλλοιώνεται – η ιστορική ματιά από τις τρέχουσες πολιτικές και κομματικές βλέψεις. Δεν είναι τυχαίο για παράδειγμα ότι τα τελευταία χρόνια έχει επανέλθει και μάλιστα με ένταση, η ρηχή και πολιτικά ιδιοτελής άποψη για το λαϊκισμό και την εξαπάτηση του λαού, που δήθεν αποτέλεσαν τους βασικούς παράγοντες της εκτόξευσης του ΠΑΣΟΚ στις δεκαετίες του ’70 και του ’80.
Οι ερμηνείες για την «αφύσικη» και εντέλει ζημιογόνα για την Ελλάδα «εισβολή» του στο πολιτικό σκηνικό, που ακόμη εξακολουθεί να θεωρείται από τη Δεξιά και τις συντηρητικές δυνάμεις ως διαταραχή της ομαλής παραδοσιακής δικομματικής εναλλαγής στην εξουσία, δίνουν και παίρνουν και στις μέρες μας. Στο πλαίσιο αυτό και προσπαθώντας να αποφύγω τις εύκολες και σκόπιμες αναγωγές και συγκρίσεις, μπορώ με κάποια σιγουριά να επισημάνω μερικούς από τους βασικούς παράγοντες που οδήγησαν στη ραγδαία άνοδο του ΠΑΣΟΚ από τη στιγμή που εμφάνισε το πολιτικό του πρόσωπο με τη διακήρυξη της 3ης του Σεπτέμβρη.
Πρώτος και σημαντικότερος παράγοντας, η συσσωρευμένη κρίση εκπροσώπησης των λαϊκών κοινωνικών δυνάμεων της μετεμφυλιακής περιόδου, κρίση που επέτεινε περισσότερο η δικτατορία. Δεύτερος παράγοντας, ο ριζοσπαστισμός των νέων εργατικών και μικροαστικών στρωμάτων της εποχής, που αμφισβητούσαν βαθιά τις δομές του κράτους και της οικονομίας. Τρίτος σημαντικός παράγοντας, η χαρισματική προσωπικότητα του Ανδρέα Παπανδρέου, ενός ανθρώπου που συμβόλιζε ήδη από την εποχή της προδικτατορικής περιόδου, το αίτημα της αλλαγής και της ρήξης με το τότε κατεστημένο.
Ο Ανδρέας Παπανδρέου δέχθηκε τα σφοδρά πυρά του «κατεστημένου» της εποχής, όπως ο ίδιος το ονόμασε, ως «λαϊκιστής», «λαοπλάνος», «ψεύτης», «επενδυτής σε απάτες και αυταπάτες». Αλλά η βασική και κυρίαρχη αλήθεια που πρέπει να ειπωθεί, όσες αντιρρήσεις και αν έχει κανείς για τη μετέπειτα πορεία του, είναι μία: Διέθετε το πολιτικό αισθητήριο να διαγνώσει την ιστορική στιγμή της Μεταπολίτευσης, τα ζητούμενα και τις μεγάλες δυνατότητες που αυτή άνοιγε.
Με τη Δημοκρατία ακόμα ευάλωτη, την Αριστερά διασπασμένη, ρημαγμένη από τους διωγμούς και καθηλωμένη σε σχήματα που αναφέρονταν σε μεγάλο βαθμό στο παρελθόν, το παλιό Κέντρο απαξιωμένο από τις ίντριγκες των παραγόντων και παραγοντίσκων του και την παραδοσιακή Δεξιά αμήχανη για το πώς να αντιμετωπίσει το τεράστιο λαϊκό κύμα που προέκυψε από τη χούντα και την αντίσταση σ’ αυτή, ο Ανδρέας κατάλαβε, ότι μόνο με την ενέργεια αυτού ακριβώς του κύματος, που οι άλλοι έβλεπαν με επιφύλαξη ή και φόβο, ήταν δυνατό να κάνει η χώρα ένα άλμα προς τα εμπρός.
Τρεις παράγοντες, τρεις ιστορικές προϋποθέσεις, τρεις δυναμικές συμπυκνώσεις που συμπληρώνοντας η μία την άλλη κατάφεραν να συσπειρώσουν, να πείσουν και να ενθουσιάσουν μεγάλα τμήματα της λαϊκής προοδευτικής πλειοψηφίας. Το ενοποιητικό νήμα των τριών αυτών προϋποθέσεων, η Διακήρυξη της 3ης του Σεπτέμβρη, δεν ήταν μόνο σωστή, δίκαιη και επαναστατική για την εποχή, αλλά και εφαρμόσιμη, εφικτή, καταλυτική. Όπως έλεγε και ο Γκράμσι, οι ιδέες είναι μεγάλες όταν είναι εφικτές. Όταν γίνονται κτήμα των μαζών και των εργαζόμενων.
Μπορούμε, λοιπόν, να πούμε, ότι το ΠΑΣΟΚ υπήρξε προϊόν και αποτέλεσμα μιας ιστορικής στιγμής, αλλά και ενός ηγέτη που την διέγνωσε σωστά. Η προσπάθεια να συνενωθούν οι τρεις γενιές, της Εθνικής Αντίστασης, του 1-1-4 και του Πολυτεχνείου, κάτω από τους μεγάλους στόχους μιας Διακήρυξης και τη στέγη ενός ριζοσπαστικού κόμματος που είχαν σημαία τους την Εθνική Ανεξαρτησία, την Λαϊκή Κυριαρχία και την Κοινωνική Απελευθέρωση μπορεί σήμερα να φαίνεται σχεδόν αυτονόητη. Δεν ήταν έτσι όμως. Αποτέλεσε τομή στην πολιτική και στην κοινωνία. Έδειξε το δρόμο της απαλλαγής από το σκοτάδι της μετεμφυλιακής κυριαρχίας του χωροφύλακα και της Δεξιάς. Το δρόμο της απελευθέρωσης από την ξένη εξάρτηση, που οδήγησε στη χούντα και στην κυπριακή τραγωδία. Το δρόμο της αποκατάστασης της Δημοκρατίας, χωρίς διαχωρισμούς και πολίτες πρώτης και δεύτερης κατηγορίας. Και έβαλε για πρώτη φορά τα κυρίαρχα αιτήματα της κομμουνιστικής Αριστεράς, για κοινωνική δικαιοσύνη και σοσιαλισμό στο κέντρο της αντιπαράθεσης. Προσδίνοντας τους μάλιστα χαρακτήρα ρεαλιστικό στα μάτια μιας προοδευτικής πλειοψηφίας, που είχε κουραστεί να τα βλέπει γραμμένα σε τοίχους, πλάι σε τρύπες από σφαίρες και σε ματωμένες σημαίες.
Το γεγονός ότι το ΠΑΣΟΚ της δεκαετίας του ‘70, μικρό και σχεδόν στο περιθώριο, κατάφερε - ακριβώς αξιοποιώντας τον ηλεκτρισμό της εποχής του - να μετεξελιχθεί ραγδαία όχι μόνο σε μεγάλο κόμμα αλλά και σε παραγωγό προοδευτικής ενέργειας για πολλά χρόνια, εξηγείται, νομίζω, ακριβώς από το χιλιοειπωμένο ραντεβού με την Ιστορία. Στο ραντεβού αυτό η ιδρυτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ, με επικεφαλής τον Ανδρέα, ήταν παρούσα με τον δικό της εμφατικό τρόπο. Δεν βολεύτηκαν στο πατρικό κόμμα της Ένωσης Κέντρου, αλλά επέλεξαν τον δύσκολο - και για πολλούς από τους παραδοσιακούς ακατανόητο - δρόμο της δημιουργίας νέου κόμματος, απαλλαγμένου από τις αμαρτίες του παλιού πολιτικού συστήματος, ανοιχτού σε νέα ρεύματα και αντιλήψεις.
Αυτό που όμως είναι περισσότερο εντυπωσιακό είναι η ταχύτητα και ο ενθουσιασμός με τα οποία η προοδευτική λαϊκή πλειοψηφία αγκάλιασε το εγχείρημα. Η ανάδειξη της εργατικής τάξης, των μικρομεσαίων στρωμάτων, της φτωχής και μεσαίας αγροτιάς και της νεολαίας σε προνομιακά κοινωνικά στηρίγματα του ΠΑΣΟΚ του έδωσε τον δυναμισμό και την προωθητική δύναμη να φτάσει από το 13% του 1974 στο 48% του 1981. Εκατομμύρια καταπιεσμένοι επί δεκαετίες «ΕΑΜογενείς», θύματα του φακελώματος και του μετεμφυλιακού εμπορίου εθνικοφροσύνης, είδαν στο ΠΑΣΟΚ την δυνατότητα να λάβουν τα όνειρα εκδίκηση. Τολμώ να πω ότι πολλοί, ίσως οι περισσότεροι από αυτούς, είχαν δεσμούς αίματος με την αποκαλούμενη παραδοσιακή Αριστερά. Στο ΠΑΣΟΚ όμως είδαν την ευκαιρία να γίνουν πράξη κάποια από αυτά που πίστευαν. Το ίδιο ισχύει και για τις γενιές του 1-1-4 και του Πολυτεχνείου. Και το αποτέλεσμα ήταν, αγκαλιάζοντας τον μεγάλο «αντιδεξιό» κόσμο, το ΠΑΣΟΚ να γίνει πανίσχυρο.
Πώς και γιατί, το πανίσχυρο αυτό κόμμα, που συνένωσε τόσες και τόσο ισχυρές κοινωνικές δυνάμεις και πρόσφερε τόσα στην κοινωνία και την Ελλάδα στα πρώτα χρόνια της διακυβέρνησής του, μεταμορφώθηκε από δύναμη αλλαγής σε δύναμη του καθεστώτος της συντήρησης και της διαπλοκής είναι ένα θέμα που οφείλει κανείς να προσεγγίζει χωρίς απλουστεύσεις και αναθέματα. Το γεγονός πάντως είναι πως στον Θερμιδόρ του ΠΑΣΟΚ υπήρξαν φαινόμενα αποκέντρωσης της διαφθοράς, εκφυλισμού ιδεών και ανθρώπων, κυνισμού και καταδολίευσης των λαϊκών διαθέσεων. Στην εποχή μάλιστα των επιγόνων, μετά τον θάνατο του Ανδρέα Παπανδρέου, τα φαινόμενα αυτά προσέλαβαν καθολικό χαρακτήρα, μέχρι να φτάσει το ΠΑΣΟΚ σ’ αυτό που είναι σήμερα. Και που καμιά σχέση δεν έχει με το τρίπτυχο της 3ης του Σεπτέμβρη και τον ιδρυτή του.
Εξετάζοντας αυτή την πορεία από το άπειρο στο μηδέν, θα μπορούσε κανείς να διαπιστώσει τις τεράστιες προσπάθειες του κατεστημένου της εποχής, αφού δεν κατάφερε να διαλύσει το ΠΑΣΟΚ με τη συκοφαντία και κατά μέτωπο, να το εξουδετερώσει με την «αγάπη» και τους εναγκαλισμούς. Τη βαθμιαία διολίσθηση, με την επίκληση των συσχετισμών και της ανάγκης για στηρίγματα στο ισχυρό εκδοτικό και οικονομικό κατεστημένο, από την αναγκαιότητα των συμβιβασμών, στον συμβιβασμό και τελικά στο βόλεμα με την αναγκαιότητα, που είχαν κληθεί να αλλάξουν. Όπως επίσης και το γεγονός ότι η διαβρωτική δύναμη της εξουσίας δεν αντιμετωπίστηκε, κυρίως μετά τη δεύτερη εκλογική νίκη του ΠΑΣΟΚ, με την ευαισθησία και την αυστηρότητα που θα έπρεπε.
Οι πραγματικές δυσκολίες εξελίχθηκαν τελικά σε άλλοθι για μια σειρά στρατηγικών υποχωρήσεων που αλλοίωναν βαθμιαία το ριζοσπαστικό πρόσωπο του ΠΑΣΟΚ. Από το κόμμα της αλλαγής, περάσαμε στην αλλαγή του κόμματος. Από τις ρωγμές που άφηνε από την αρχή η αντιφατική προσωπικότητα του Ανδρέα Παπανδρέου, η κτητική του σχέση με την εξουσία, η απόσταση ανάμεσα στο λόγο και στην πράξη του ΠΑΣΟΚ, ξεπήδησαν οι επίγονοι που το οδήγησαν έως το σήμερα. Ανίκανο να αντισταθεί στην ορμή του νεοφιλελεύθερου ρεύματος, που σάρωνε και τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα, το νέο ΠΑΣΟΚ, του Κώστα Σημίτη και των λεγόμενων εκσυγχρονιστών, εξελίχθηκε σε αντιπολίτευση μέχρι μηδενισμού του λεγόμενου παλιού ΠΑΣΟΚ. Από την πολιτική ως τέχνη του εφικτού, που δικαιολογούσε τα πάντα, συχνά και τα αδικαιολόγητα, το κόμμα πέρασε σε ένα είδος «νεοφιλελευθερισμού με ανθρώπινο πρόσωπο», για να κατρακυλήσει τελικά σύμμαχος της σκληρής Δεξιάς στην επιβολή του καθεστώτος των μνημονίων.
Σήμερα είναι πολλοί εκείνοι, που κατηγορούν τον ΣΥΡΙΖΑ ως κόμμα - συνέχεια του ΠΑΣΟΚ. Διατρέχοντας την ιστορία αυτού του κόμματος, που σφράγισε την πορεία της μεταπολίτευσης, μπορεί κανείς βέβαια να διακρίνει διά γυμνού οφθαλμού τις διαφορές του με τον ΣΥΡΙΖΑ. Ωστόσο, αν καθαρίσει κανείς όλη αυτή την καμπάνια από τη γνωστή λάσπη περί λαϊκισμού, δημαγωγίας, ψέματος, που δήθεν αποτελούν κοινό τόπο μεταξύ του «παλιού» ΠΑΣΟΚ και της νέας Αριστεράς, θα καταλάβει ότι πίσω της κρύβεται ο ίδιος μεγάλος φόβος. Ο φόβος του κατεστημένου, των επικυρίαρχων, της διαπλοκής και της επιτροπείας: Ο φόβος μην τυχόν και επανέλθουν στο προσκήνιο και στην επικαιρότητα των λαϊκών αγώνων τα μεγάλα και διαρκή αιτήματα της εθνικής ανεξαρτησίας, της κοινωνικής δικαιοσύνης και της δημοκρατίας εκείνης, που θα επιτρέπει στον λαό πραγματικά να ασκεί εξουσία. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ κατηγορείται σήμερα ως το κόμμα που έχει ξαναπιάσει το νήμα αυτών των στόχων, τότε η κατηγορία γίνεται δεκτή. Και με υπερηφάνεια. 

* τ. Κοινοτάρχης Βαγίων-τ.Γεν.Γραμ. ΚΕΔΚΕ - tηλ /fax 2262022177- κιν 6997189448 Επαμεινώνδου 71 Θήβα 
 theopapaio@gmail.com  -http://kadmos35.blogspot.gr/ https://www.facebook.com/theodore.papaioannou,




Κυριακή, 27 Αυγούστου 2017

Η επέτειος των 150 χρόνων από την θεμελίωση του ναού της Μ.Παναγίας Θηβών , ως αφετηρία τοπικής αναπτυξιακής δυναμικής

        από τον πολιτικό μηχανικό Θεόδωρο Κ Παπαϊωάννου*      (19.8.2017)
Η θέσπιση και η καθιέρωση επετείων, εορτών, τελετών, ημερών μνήμης ή πένθους δεν είναι φαινόμενα εκτός ιστορίας. Αποτελούν διαδικασίες και πρακτικές εγγεγραμμένες σε συγκεκριμένες ιστορικές συγκυρίες και συνθήκες. Αποτυπώνουν το πώς ορίζεται το παρελθόν στο πλαίσιο των αιτημάτων και των προσδοκιών του παρόντος
Κάθε χώρα  ή πόλη που επιθυμούν να διατηρούν αναλλοίωτο  το εθνικό ή τοπικό τους   αφήγημα ,  μπορούν  να οργανώνουν  οτιδήποτε διατηρεί ζωντανή την ιστορική μνήμη αλλά και ευθύνονται για την  αξιοποίησή του  ως επένδυση μέλλοντος. 
Με την ανακοίνωση του  εορτασμού την  15η  Αυγούστου  2017 της επετείου συμπλήρωσης 150 ετών από τη θεμελίωση (19η Απριλίου 1867)  του μνημειακού ναού της Μεγάλης Παναγίας( Αγ. Δημητρίου),  οι δημότες αποδέχτηκαν ασμένως την ενέργεια  και  προμήνυε την πάνδημη συμμετοχή, ιδιαίτερα  μετά την ανακοίνωση ότι ο Πρόεδρος  της Δημοκρατίας δέχτηκε την πρόσκληση
Το κλίμα που διαμορφώθηκε άγγιξε και εκείνους που για δικούς τους λόγους καθ΄όλα σεβαστούς , μένουν έξω από τα λατρευτικά δρώμενα και τις θρησκευτικές γιορτές, χωρίς ωστόσο να είναι προσβλητικοί ή «ασεβείς»
Υπό αυτές τις προϋποθέσεις πολύ γρήγορα διαμορφώθηκε ένα  καλπάζον εορταστικό κλίμα πρωτόγνωρο για την πόλη που ξεπέρασε τις αισιοδοξότερες  προσδοκίες  όσων είχαν την ιδέα.
Γενικότερα οι επέτειοι αποτελούν  ιστορικά γεγονότα, που λειτουργούν αναπόφευκτα ως ορόσημα και πυκνωτές μνήμης.
Ανασύρουν  και αναδεικνύουν μια ιστορική περίοδο ή γεγονός που ταυτίστηκε με την αμετάκλητη ιστορική απόφαση  ανάληψης κάποιας  ιδιαίτερης δράσης γενικά .
Αντιστοιχούν σε στιγμές αναζήτησης σημαντικών σελίδων της τοπικής «βιογραφίας» που απειλεί να καταβροχθίσει το «σαράκι» του χρόνου, πριν  βυθιστούν στη λήθη  και διαθλαστούν μέσα από τα πολλαπλά μηνύματα που εκπέμπονται στην εποχή μας.
Δεν λείπουν  οι περιπτώσεις που κατά τον εορτασμό των κυριαρχούν  οι μεγαλόσχημοι λόγοι , ο διδακτισμός  αντί για  τα διδάγματα , τα «κηρύγματα» αντί για τα μηνύματα.
Υπογραμμίζουν   ότι  σκοπός του ανθρώπου δεν είναι η απλή επιβίωση αλλά η ζωή που πραγματώνεται μέσα σε συνθήκες προσωπικής ελευθερίας , συλλογικής δράσης, αφιέρωσης σε ένα υπέρτατο  σκοπό  ανιδιοτελούς προσφοράς.
 Αν ως  επέτειο ορίζουμε μια ημερομηνία  συμπλήρωσης  ενός  ορισμένου αριθμού ετών από   κάποιο σημαντικό γεγονός , το γεγονός αυτό για την πόλη μας χωρίς τοπικιστική διάθεση είναι σημαντικό γιατί:
1ον Συνέπεσε  χρονικά στο μεσοδιάστημα δύο  διαδοχικών πτωχεύσεων  της πρώτης 1843 και της επόμενης -αναπόφευκτης- το 1893 επί Χαριλάου Τρικούπη. Στο μεσοδιάστημα δεν υπήρξε βελτίωση και - τρόπος του λέγειν -«προετοιμάστηκε» από την προηγούμενη
2ον  Στη χώρα μας που έφτανε μέχρι τη Λαμία,  δεν ήταν ευνοϊκό το πολιτικό κλίμα και συνεπώς άθλος η ανάληψη τέτοιας έκτασης  κατασκευαστικής πρωτοβουλίας .
Οι βραχύβιες κυβερνήσεις  δεν προγραμμάτιζαν, δεν σχεδίαζαν ,δεν είχαν αναπτυξιακή προοπτική , υπήρχε  κυβερνητική αστάθεια και μόνο τους μέλημα ήταν η ικανοποίηση τόσο των απαιτήσεων των αμείλικτων και στυγνών δανειστών ,όσο και των ντόπιων λαίμαργων εσωτερικών «τρωκτικών»  
Παρά λοιπόν το αρνητικό πολιτικό κλίμα , παρά το ότι  την περιοχή μας λυμαίνονταν  η ληστοκρατία( οι Αρβανιτάκηδες  εξουσίαζαν από το Δήλεσι μέχρι το Γαρδίκι της Φθιώτιδας) , υπήρχε  αισιοδοξία, όραμα, ανάταση, διάθεση ανάληψης αναπτυξιακής  πρωτοβουλίας ,αυτοπεποίθηση,ανυποχώρητη τόλμη,φλογερή θέληση  για ένα καλύτερο μέλλον
Έτσι λοιπόν εξηγείται η αναζήτηση  των  αρίστων τεχνικών της εποχής εκείνης ,που παρήγαγαν αυτή την υπέροχη αρχιτεκτονική σύνθεση.
 Αυτά μαζί  τη διαδρομή στο χρόνο και την πνευματική προσφορά του ναού,  μνημόνευσε λεπτομερώς ο σεβασμιότατος μητροπολίτης  Θηβών & Λεβαδείας κ. Γεώργιος
Στην επαγγελματική μου διαδρομή σχεδίασα ,κατασκεύασα, είχα την επίβλεψη  τεσσάρων μεγάλων ναών (Σκούρτα, Πύλη,Συκάμινο, Αγ. Αθανάσιος στα Βάγια) και γνωρίζω ότι απαιτείται προγραμματικός, σχεδιαστικός, οργανωτικός, συντονιστικός  οργασμός ,συλλογική εγρήγορση ,ασίγαστη ευρηματικότητα για την άντληση πόρων, αποφυγή περιττών δαπανών, αυστηρός έλεγχος,απόλυτη διαφάνεια, συνεχής και λεπτομερής λογοδοσία,αφού σε κάθε βήμα καραδοκεί η καχυποψία και η υπονόμευση.
Παρακολούθησα την πλήρη συμβολισμών εξαίρετη ομιλία του μητροπολίτη Ιλίου κ. Αθηναγόρα που  ανέφερε ότι ο ναός  κατασκευάστηκε  εξ' ολοκλήρου  από αρχαίους λίθους και ανεπίγραφες πλάκες.  Δηλαδή με δικά μου λόγια , συναντήθηκε  ο Χριστός με τον Δία.
Το  επιβεβαίωσε άλλωστε  ο Μακαριότατος  Αρχιεπίσκοπος  κ. Ιερώνυμος κατά την παρουσίαση (23.11.2013) στη Θήβα του βιβλίου του Γιώργου Κατσιμπάρδη: «ΣΤΑ ΑΔΥΤΑ ΟΚΤΩ ΙΕΡΩΝ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ, θρησκείες και πολιτισμοί σε μια πορεία 4.000 χρόνων» όπου υπογράμμισε«…..Ο Παρθενώνας και η Αγιά Σοφιά δεν είναι, όπως πολλοί σκέπτονται, εντελώς αντίθετα πράγματα. Εκφράζουν μία συνέχεια, μία ενότητα και εν προκειμένω, τη συνέχεια του ελληνισμού και της ελληνικής πολιτιστικής ταυτότητας»
Και παρακάτω θύμισε λόγια του αείμνηστου Αντώνη Τρίτση:  «….η Ορθοδοξία αποτελεί τη γόνιμη στιγμή της συνάντησης - θα έλεγα της κατακλυσμικής συνάντησης - του Χριστιανισμού με τον Ελληνισμό.  Από τη διασταύρωση του πρωτοχριστιανικού μηνύματος με το ελληνικό πνεύμα γεννήθηκε μια τρίτη μοναδική σύνθεση, η Ορθοδοξία. Ένας ολόκληρος πολιτισμός, που έδωσε την πρώτη ολοκληρωμένη έκφρασή του, το Βυζάντιο, μέσα από το οποίο περνούν απευθείας, και οι δικές μας καταβολές, του σημερινού ελληνισμού …»
Εδώ θα σημειώσω ότι ο Θωμάς ο Ακινάτης,ο μεγαλύτερος αριστοτελικός  θεολόγος και φιλόσοφος του Μεσαίωνα, συνέξευξε στο έργο του «Σούμμα Θεολογική»(1273) τον χριστιανισμό με τον αριστοτελισμό.
Τo μήνυμα όμως που εκπέμπει το ιστορικό γεγονός  προσφέρεται για αναπόφευκτες συγκρίσεις και δημιουργική  επεξεργασία
Τον Αθηναίο στρατηγό  Θεμιστοκλή -μετέπειτα νικητή στη ναυμαχία της Σαλαμίνας-  δεν άφηνε να κοιμηθεί το τρόπαιο  που στήθηκε στον Μαραθώνα μετά την ήττα των Περσών
από τον Μιλτιάδη . «..Ουκ εά με καθεύδειν το του Μιλτιάδου τρόπαιον…» έλεγε.
Άραγε  οι  ιδρυτές του περικαλλούς ναού αφήνουν ήσυχο τον δήμαρχο;  δεν  του επιβάλλουν εγρήγορση ;
Όταν ο αυτοκράτορας Ιουστινιανός αντίκρισε την Αγία  Σοφία  στα θυρανοίξια  της (27.12.537), έκθαμβος  αναφώνησε την ιστορική φράση: «..  Νενίκηκά σε Σολομών…». Ότι  δηλαδή έχει νικήσει τον Σολομώντα που είχε κτίσει τον ομώνυμο ναό
Άραγε ο δήμαρχος με το έργο του πεζόδρομου απλωμένο δίπλα μπορεί να αναφωνήσει  ότι ξεπέρασε   τους κτήτορες και τος κτίστορες του ναού;
Βλέποντας την παρατεταμένη αβλεψία και την ατολμία του Δήμου που συνιστούσε προσβολή και ασέβεια προς το μνημείο πρότεινα σε κάποιο παράγοντα του ναού, ελλείψει χρόνου και χρημάτων    αμέσως να εξωραΐσουν πρόχειρα  τις προσόψεις  του απέναντι ερειπίου που φαίνεται στις εικόνες   Πέντε ημέρες  πριν την τελετή έκλεισαν τα παράθυρα και  το έβαψαν.
Με τα  αμέσως  παραπάνω  πρέπει  να απέδειξα  ο,τι  αναφέρω στην επικεφαλίδα. Λοιπόν ο.ε.δ **


* τ. Κοινοτάρχης Βαγίων-τ. Γεν. Γραμ. ΚΕΔΚΕ - τηλ /fax 2262022177- κιν 6997189448 Επαμεινώνδου 71 Θήβα - 
 theopapaio@gmail.com  -http://kadmos35.blogspot.gr/ https://www.facebook.com/theodore.papaioannou,

**  είναι αρκτικόλεξο  του «όπερ έδει δείξαι», όπως  μας έμαθε ο Ευκλείδης να γράφουμε  στο τέλος κάθε γεωμετρικής απόδειξης


Δευτέρα, 21 Αυγούστου 2017

Ας μιλήσουμε για την πραγματική εικόνα...

                  Άρθρο στην ‘’Καθημερινή» της  κυρίας Ράνιας Αντωνοπούλου *    (20.8.2017)
                                                                           
                                                              η ανάρτηση έγινε από  τον  πολιτικό μηχανικό
                                                                                 Θεόδωρο Κ Παπαϊωάννου* *                   


Είναι πραγματικά εντυπωσιακή η εμμονή που συχνά δείχνουν ορισμένοι πολιτικοί στο να αποστρέφουν το βλέμμα τους από την πραγματικότητα – τόσο όσο χρειάζεται για να τη διαστρέψουν. Δημοκρατική Συμπαράταξη και Νέα Δημοκρατία επενδύουν σε μια κοινή ρητορική καταστροφολογίας που είναι δύσκολο να ξεχωρίσει κανείς ποιο κόμμα «μιλάει». Η οργανωμένη δε επανάληψη «επιλεκτικών» στοιχείων από, ας μου επιτραπεί, την πλειοψηφία των ΜΜΕ και πολιτικούς της αντιπολίτευσης μπορεί να εξυπηρετεί ίδια συμφέροντα αλλά δεν βοηθάει τη χώρα. Μετά την πρόσφατη επιτυχή έξοδο στις αγορές προτάχθηκε έντονα ο ισχυρισμός πως «Η κυβέρνηση προσπαθεί να πείσει ότι τον Ιούλιο του 2017 η Ελλάδα επανέρχεται στην κατάσταση που ήταν τον Ιούλιο του 2014». Οποία πλάνη… Το 2017 ουδεμία σχέση έχει με το 2014. Ιδού γιατί.
Το 2014 η οικονομία ανέκαμψε ελαφρά αλλά με μη βιώσιμο τρόπο, καθώς οι παραγωγικές επενδύσεις δεν αυξήθηκαν αλλά μειώθηκαν κατά 4,6%. Η βελτίωση στηρίχθηκε σε προεκλογικές φορολογικές ελαφρύνσεις της κυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου, που δεν τήρησε τις δεσμεύσεις της για μεταρρυθμίσεις με συνέπεια να διακόψουν οι εταίροι στα μισά του έτους τις αξιολογήσεις που όφειλαν να κάνουν για την οικονομία.
Αντίθετα, η παρούσα κυβέρνηση, και παρά της υπαρκτές δυσκολίες του 2015 για τις οποίες έχει αναλάβει τις πολιτικές της ευθύνες, αφού διαπραγματεύτηκε και συμφώνησε σε ένα πρόγραμμα με τους εταίρους μας, τηρεί τις δεσμεύσεις της και σήμερα χαίρει της εμπιστοσύνης αγορών και θεσμών, κάτι απαραίτητο για την ανάκαμψη της οικονομίας. Η απόδειξη είναι εμφανής, καθώς τα 4 τελευταία τρίμηνα 2016-2017 οι επενδύσεις αυξάνουν περίπου 14% κατά μέσον όρο.
Η βιομηχανική παραγωγή που μαζί με τις επενδύσεις είναι η ατμομηχανή της ανάπτυξης το 2014 μειώθηκε 1,9%. Αντίθετα, το 2015 αυξήθηκε 1%, το 2016 αυξήθηκε 2,5% και το α΄ τετράμηνο 2017 αυξήθηκε 7,2%. Οι ξένες άμεσες επενδύσεις το 2016 ήταν 37% περισσότερες από το 2014, ενώ το α΄ 5μηνο 2017 είναι 197% περισσότερες από το ίδιο διάστημα του 2016.
Τέλος, οι καθαρές θέσεις μισθωτής απασχόλησης που δημιουργήθηκαν το 2016 ήταν 37% περισσότερες απ’ ό,τι το 2014, ενώ το α΄ εξάμηνο 2017 είναι 9% περισσότερες απ’ ό,τι το α΄ εξάμηνο 2016. Η αύξηση αυτή της απασχόλησης είχε ως αποτέλεσμα το ποσοστό ανεργίας να πέσει από 26,5% το 2014 σε 23,5% το 2016 και σε 21,7% τον Μάιο του 2017 (τον Μάιο του 2014 ήταν 27,1%).
Για ποιο λόγο, λοιπόν, να θέλει η κυβέρνηση να επιστρέψει στη δυστυχία του 2014; Τότε είχαμε μία έωλη και εικονική ανάκαμψη, σήμερα η οικονομική ανάκαμψη αφορά την πραγματική οικονομία.
Επόμενο επιχείρημα. «Η ανεργία μειώθηκε λόγω της μεγάλης αύξησης του ποσοστού των εργαζομένων για λίγες ώρες και φυσικά με λίγα ευρώ, που σήμερα φτάνει σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία του πληροφοριακού συστήματος Εργάνη το 50%-52% των νεοπροσλαμβανομένων». Πόσο τυφλός και αμνήμων πρέπει να είναι, όμως, κανείς για να μη διακρίνει βάσει των ίδιων των στοιχείων ότι το ποσοστό πλήρους απασχόλησης μεταξύ των νεοπροσλαμβανομένων ήταν ήδη 50% τον Ιανουάριο 2015 όταν σχηματίσαμε κυβέρνηση, ενώ αντίθετα τον Ιούλιο 2013, σύμφωνα με τα παλιότερα διαθέσιμα στοιχεία του Εργάνη, ήταν 64%;
Οταν εκπρόσωποι της Ν.Δ. και της ΔΗΣΥ επισημαίνουν πως «το 2016 η ανεργία θα ήταν 4% μικρότερη αν δεν είχε παρεμβληθεί η διακυβέρνηση (Τσίπρα)», προφανώς υποθέτουν ότι θα είχε σημειωθεί ανάπτυξη 4% και πάνω, όπως λογάριαζαν επί Ν.Δ.-ΠΑΣΟΚ οι επίσημες προβλέψεις της τρόικας. Ομως, γιατί επιλέγουν να «ξεχνούν» πως οι προβλέψεις αυτές όχι απλώς αναθεωρήθηκαν κατόπιν, αλλά δέχθηκαν και τα βέλη της αυτοκριτικής του ΔΝΤ ως υπεραισιόδοξες και εσφαλμένες; Είναι αλήθεια αστείο να κατηγορείται ο Τσίπρας ότι «διέταξε» την ανεργία να μειώνεται 2,0-2,5 μονάδες ετησίως τα προσεχή χρόνια, ενώ πράγματι μειώνεται επί διακυβέρνησής του, την ίδια ώρα που οι εκπρόσωποι της Ν.Δ. και της ΔΗΣΥ φαντάζονται πως μπορούσαν να διατάξουν την ανεργία να μειωθεί ακόμα περισσότερο βάσει… προβλέψεων κι ενώ είναι επί των δικών τους ημερών, εντέλει, που η ανεργία εκτινάχθηκε από το 7% στο 27%!
Εντύπωση προκαλεί ακόμη η πρόσφατη εμμονή «στα καθημερινά λουκέτα στις επιχειρήσεις λόγω των εξοντωτικών αυξήσεων στις ασφαλιστικές εισφορές και στους φόρους». Η αλήθεια είναι πως στο α΄ εξάμηνο 2017 είχαμε αξιοσημείωτη αύξηση του αριθμού των νεοϊδρυόμενων επιχειρήσεων με τις συστάσεις να υπερβαίνουν κατά 2.259 τα «λουκέτα»! Σε πόσες επιχειρήσεις έβαλε λουκέτο το μείγμα πολιτικής που οι ίδιοι επέλεξαν από το 2008-2014; Εκείνος ακριβώς ο αριθμός που εκτίναξε το σύνολο των ανέργων από 370.000 στο 1.370.000, εκ των οποίων 150.000 θέσεις εργασίας στη βιομηχανία της χώρας.
Οι οικονομικοί κύκλοι, στο εσωτερικό και στο εξωτερικό, καταγράφουν με σαφήνεια ότι είμαστε σε καλό δρόμο και τώρα προέχει η διατήρηση του θετικού κλίματος και η πολιτική σταθερότητα. Είναι πράγματι λυπηρό να παρακολουθεί κανείς τις επιλογές της Ν.Δ. σήμερα. Η μικροκομματική τακτική του «αρνητικού κλίματος» δεν θα βρει συμμάχους στο τέλος. Είναι όμως περισσότερο απογοητευτικό ένα προοδευτικό κόμμα όπως η ΔΗΣΥ να υποκύπτει στην εύκολη, αβασάνιστη και αβάσιμη κριτική της κυβέρνησης, κλείνοντας τα μάτια στα πραγματικά στοιχεία. Με τον τρόπο αυτό όχι μόνον ευθυγραμμίζεται με τη στείρα αντιπολίτευση της ηγεσίας της Ν.Δ., αλλά και ενδίδει στον φτηνό λαϊκισμό που η ίδια η ΔΗΣΥ διακηρύσσει πως απεχθάνεται. Κρίμα.
Καθένας στις επιλογές του. Ας καταλάβουμε όλοι ότι το 2017 δεν είναι ούτε 2014 ούτε 2015. Εμείς θα επιμείνουμε στο έργο μας να εκσυγχρονίσουμε τη χώρα, βγάζοντας την οικονομία και την κοινωνία από τα αδιέξοδα που την οδήγησαν οι λανθασμένες και πελατειακές πολιτικές δεκαετιών.
                     
                            *  είναι αναπληρώτρια  υπουργός Εργασίας

** τ. Κοινοτάρχης Βαγίων - τ. Γεν. Γραμ. ΚΕΔΚΕ - τηλ / fax 2262022177- κιν 6997189448 Επαμεινώνδου 71 Θήβα -   theopapaio@gmail.com  -http://kadmos35.blogspot.gr/ https://www.facebook.com/theodore.papaioannou,

Σημείωση : Στον ιστότοπο  http://kadmos35.blogspot.gr/  εκτός από τα άρθρα μου, αναρτώνται  ενδιαφέροντα επίκαιρα άρθρα 





.

Τετάρτη, 9 Αυγούστου 2017

Για τον Σταθμό Μεταφόρτωσης Απορριμμάτων ( ΣΜΑ) Θίσβης

                  από τον πολιτικό μηχανικό Θεόδωρο Κ Παπαϊωάννου*                    (9.8.2017)
               
Αισθανόμενος ως  μέλος ευρύτερης προσπάθειας για την δημοκρατική παραγωγική ανασυγκρότηση της  χώρας και την δίκαιη ανάπτυξή της  έστειλα  σε πολυσέλιδο υπόμνημα  τις προτάσεις μου για τη Στερεά και ειδικότερα τη Βοιωτία.
Παραλήπτες του , όλοι οι συμμετέχοντες υπουργοί, ο περιφερειάρχης , οι  αντιπεριφερειάρχες , αλλά και το  ίδιο το γραφείο του πρωθυπουργού.
Παρακολούθησα (27.7.2017)  στο ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Ρούμελης  την αρχική ομιλία του περιφερειάρχη Κώστα Μπακογιάννη  και μετά αυτή του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα , μέσα σε κλίμα πολιτικού πολιτισμού εκατέρωθεν.
Κατά τον λόγο του  ο πρωθυπουργός  έκανε την εξαγγελία    ΣΜΑ στη Θίσβη.  Ψύχραιμα όμως σκεπτόμενος  , θεώρησα ότι  του δόθηκε  λανθασμένη   και βεβιασμένη πληροφορία  γιατί:
1ον  Γνωρίζω  από την επαγγελματική μου διαδρομή ότι για ένα μικρό κοτέτσι ζητούνται εγκρίσεις Δασαρχείου, βεβαίωση χρήσεων γης , έγκριση διάθεσης αποβλήτων, μελέτη περιβαλλοντικών επιπτώσεων, αποφάσεις δημοτικού συμβουλίου, οικοδομική άδεια και κατά περίπτωση επιπρόσθετες εγκρίσεις ,  πόσο μάλλον για ένα ΣΜΑ.  
Είχε προηγηθεί διαβούλευση; Είχε επιτευχθεί συναίνεση; Υπήρχε μελέτη σκοπιμότητας; Υπήρχε ισχυρή τεκμηρίωση; Υπήρχαν λοιπόν όλες αυτές οι προϋποθέσεις ;
2ον Άλλωστε πριν μια εβδομάδα(17.7.2017) ο υπουργός αναπληρωτής Περιβάλλοντος & Ενέργειας Σωκράτης  Φάμελλος εγκαινίασε  στη Θήβα τη κατασκευή της Μονάδας Επεξεργασίας Απορριμμάτων της 2ης Δ.Ε Βοιωτίας  και  υπογράφτηκε η σύμβαση  χωρίς να λεχθεί κάτι σχετικό
3ον  Ανήκω σε  αυτούς που έχουν  παρακολουθήσει ανελλιπώς την διαδρομή  από την αρχή μέχρι   σήμερα οπότε ήταν αδύνατο να μου ξέφυγε.
Ο δήμαρχος καθόταν δύο σειρές  μπροστά  και πλαγίως σε σχέση με τη θέση μου  μαζί με τον δήμαρχο Αλιάρτου.   Όταν το άκουσε, είδα να πλέει σε πελάγη ευτυχίας γιατί η πρόταση του υιοθετήθηκε  εις επήκοον  10άδας υπουργών δια στόματος πρωθυπουργού. 
Μετά  την ομιλία ,  όταν στιγμιαία  βρεθήκαμε  μαζί τον δήμαρχο και απέναντι  στον πρωθυπουργό  ρώτησα τον δήμαρχο αν γνώριζε  τα ανακοινωθέντα περί Θίσβης .
Μέσα στον συνωστισμό ,τις επευφημίες ,τις χειραψίες  δεν άκουσε  για να μου απαντήσει
 Την επομένη στην Δ.Ε Θίσβης εκδηλώθηκαν αντιδράσεις  και αναβρασμός εν συνεχεία .
Ο δήμαρχος ως εισηγητής  της πρότασης στον Φο.Δ.Σ.Α , θορυβήθηκε και εύκολα «ανέκρουσε πρύμναν  » αφού ήταν προσωπική του άποψη και όχι  όπως θα έπρεπε συλλογική απόφαση.
Όλοι αυτοί οι «ωκύποδες» «σκυταλοδρόμοι» στην διαδρομή  της μεταφοράς - δίκην σκυτάλης- της εισήγησης του  δημάρχου μέχρι τον πρωθυπουργό που προεξόφλησαν ότι η αυτή  θα αποτελούσε de facto  μεταγενέστερη λήψη απόφασης έκαναν διπλό κακό:
1ον Εξώθησαν τον πρωθυπουργό στην εξαγγελία  ενός  έργου  «ανώριμου»
2ον  Έδωσαν «όπλα» ώστε ένας να εκτοξεύσει με «δηλητηριώδη» ναρκισσισμό αλλεπάλληλους  «μύδρους» ακόμη  και κατά του μεγάρου Μαξίμου και σε  άλλον η  αφορμή ξανά με αμετροέπεια «.. να διυλίσει  τον κώνωπα και να καταπιεί την κάμηλον..»  Όλοι αυτοί , υπερτίμησαν τις δυνατότητες του δημάρχου να πείσει τους δημοτικούς συμβούλους να ψηφίσουν τέτοια απόφαση γιατί έχουν αρχίσει διαφοροποιήσεις μέσα στο δημοτικό σχήμα της πλειοψηφίας , αφού κάποιοι εξ αυτών «ορέγονται» τον δημαρχιακό θώκο ή άλλοι απογοητευμένοι «λοξοκοιτάζουν» προς  εκκολαπτόμενους περιφερειακούς σχηματισμούς.
Προϊόντος του χρόνου αποφεύγουν  να συνδέσουν το όνομά τους με μια απόφαση, σε αντιπαράθεση με την τοπική  κοινωνία της Δ.Ε.Θίσβης.
Η δήλωση του δημάρχου «..Δεν ενημέρωσα το Δημοτικό Συμβούλιο. Χρεώστε μου λάθος…..»  κατ΄άλλους  συνιστά αφέλεια, επιπολαιότητα, προσποιητή ανοησία , ή………..
Προσωπικά την θεωρώ «πρόβα τζενεράλε» για την «πρεμιέρα» της πρότασης  προσεχώς ,  ή επειδή ο δήμαρχος υπήρξε αξιωματικός πυροβολικού, ως «τροχιοδεικτική βολή» της συνέχειας.
Πέρα των ανωτέρω ο σκεπτικισμός  των δημοτικών συμβούλων της παράταξής του, οφείλεται στο  ότι:
1ον    ο προκύψας αιφνιδίως  και εσχάτως  ΣΜΑ  Θίσβης δεν ήταν στον αρχικό σχεδιασμό.
2ον Μήπως  ευσταθεί το εξ΄αρχής  λεχθέν  περί  «φαραωνικής»  μονάδας  σε σχέση με τις Θηβαϊκές ανάγκες , που για τη βιώσιμη λειτουργία της απαιτούνται δια θαλάσσης   «πελοποννησιακές ενισχύσεις » ;  Γιατί να μην επιφυλασσόμαστε  αφού  μας ήλθαν σκουπίδια από την μακρινή  Κάσο των Δωδεκανήσων;
 3ον Ο τότε αποτυχών να εκπορθήσει την 7πυλη Θήβα «Αργείτικος (Πελοποννησιακός)» στρατός υπό τον Πολυνείκη  κατά την τραγωδία  του Αισχύλου «Επτά επί Θήβας »  λέτε να το πετύχει επί δημάρχου Νικολάου;
 Δομβραίνα, Θίσβη(Κακόσι) , Πρόδρομος( Χώστια το λένε οι ντόπιοι),για το αγωνιστικό τους φρόνημα «πλήρωσαν βαρύτατο φόρο»
Συμμετείχαν στην Εθνική Αντίσταση γι΄αυτό οι Γερμανοί τα έκαψαν (29.8.’43 όπως δείχνει η 3η εικόνα) και σκότωσαν αθώους. Με τις εκτεταμένες λεηλασίες ύστερα,οι γερμανοτσολιάδες  ολοκλήρωσαν το έργο των ναζί.
Το ολοκαύτωμα όμως δεν έχει αναδειχθεί αρκούντως από την δημοτική αρχή
Κλείνοντας , ίσως   ο ΣΜΑ Θίσβης   γίνει ο καταλύτης αναθεώρησης του συνολικού σχεδιασμού των απορριμμάτων του Δήμου , όπως και άλλοι εκτενέστερα εμού , ως δημοτικοί σύμβουλοι έχουν αναφέρει 


* τ.ΚοινοτάρχηςΒαγίων-τ.Γεν. Γραμ. ΚΕΔΚΕ - τηλ /fax 2262022177-κιν 6997189448 Επαμεινώνδου 71 Θήβα -  
   theopapaio@gmail.com  -http://kadmos35.blogspot.gr/ https://www.facebook.com/theodore.papaioannou